Tradycja dominikańska przekazuje, że król Władysław Łokietek, przygotowując się do koronacji w 1320 roku, modlił się przy grobie św. Jacka w krakowskim kościele św. Trójcy, prosząc o pomyślność dla odradzającego się Królestwa Polskiego. Utrwaliło to przekonanie, że św. Jacek stał się duchowym patronem polskich monarchów.
(por. S. Kuraś OP, „Święty Jacek Odrowąż. Życie, kult i znaczenie”, Kraków 1957, s. 89–91; B. Przybyszewski, „Święty Jacek Odrowąż i jego kult w Polsce średniowiecznej”, Rocznik Krakowski XXXI [1939], s. 42–44).

Najczęściej cytowane opracowania potwierdzające ten fakt to:

Stanisław Kuraś OP, „Święty Jacek Odrowąż. Życie, kult i znaczenie”, w: Studia nad św. Jackiem Odrowążem, red. Feliks Szlosek OP, Kraków 1957, s. 89–91.
Autor przywołuje tradycję dominikańską, według której król Władysław Łokietek modlił się przy grobie św. Jacka w Krakowie w okresie walk o zjednoczenie Polski. Miał prosić o jego wstawiennictwo przed koronacją (1320), a dominikanie krakowscy utrzymywali, że Jacek był jego duchowym patronem.

Bolesław Przybyszewski, „Święty Jacek Odrowąż i jego kult w Polsce średniowiecznej”, w: Rocznik Krakowski, t. XXXI, 1939, s. 42–44.
W artykule tym odnotowano, że Łokietek po zwycięstwie nad Czechami i Krzyżakami ofiarował wotum przy grobie św. Jacka, co potwierdzają późniejsze zapisy kronikarskie dominikanów krakowskich.

Kronika dominikańska klasztoru św. Trójcy w Krakowie (XIV w.) – zachowana w odpisach w archiwum prowincji dominikanów.
Wspomina, że „królowie polscy przybywali do grobu błogosławionego Jacka z modlitwą i dziękczynieniem”, a wśród nich „książę Władysław, zwany Łokietkiem, złożył tam ślub wierności Kościołowi”.