W Nowych Pompejach, obok starożytnych ruin miasta , zasypanego lawą z Wezuwiusza, powstało sanktuarium Matki Bożej Różańcowej, zbudowane staraniem bł. Barłomieja Longo.  W nowym Liście Apostolskim „Rosarium Virginis Mariae” Jan Paweł II wielokrotnie wspomniał postać budowniczego sanktuarium w Pompejach, adwokata, bł. Bartłomieja Longo , jako wyjątkowego apostoła Różańca Świętego. W ciągu dziesięciu lat powstała okazała świątynia, zbudowana z ofiarności tysięcy ludzi.Ten wielki człowiek nie mógł zapomnieć o innym Apostole Różańca - św. Jacku Odrowążu i kazał umieścić jego postać w świątyni.

Fresk, odnalazł ks. Jacek Macki i przysłał zrobione przez siebie zdjęcie, które zamieszczamy . Bóg zapłać.

Po kliknięciu na zdjęcie powiększy się

p. Mirosław Lenart w artykule pt. Zapomniane pamiątki kultu św. Jacka we Włoszech, w: E. Mateja, A. Pobóg-Lenartowicz, M. Rowińska-Szczepaniak (redd.), Święty Jacek i dziedzictwo dominikańskie, Opole 2008, s. 339, napisał: „Można mieć tylko nadzieję, że bogaty program obchodów 750. rocznicy śmierci św. Jacka zaowocuje opracowaniem także w języku włoskim, które przywróci pamięć o świętym z Kamienia Śląskiego”.

Życzeniu temu wychodzi naprzeciw książka, która właśnie w tych dniach ukazała się na rynku włoskim: Roberto Fusco – Arkadiusz Nocoń, Seminatore della Parola. San Giacinto Odrowąż, apostolo del Nord Europa. Atti del Convegno Internazionale. Pontificia Università San Tommaso d’Aquino “Angelicum”, Roma 16 ottobre 2007 (= Proiezioni 3), Tau Editrice, Todi 2009

Komentarz:

Cieszymy się, że Włosi jako pierwsi w świecie zachodnim, będą mogli przeczytać kim był ich ukochany San Giacinto,  a między nimi i siatkarki z drużyny San Giacinto

Gratulujemy autorom i wydawnictwu.

 Komentarz Z. Borkowskiego do publikowanego niżej listu:

"Niezwykły prezent, czyli relacja ku pokrzepieniu wszystkich walczących z zamkniętymi kratami ". Tak napisała w tytule Pani Bożena Ptaś, autorka relacji z wizyty jej rodziny w kościele pw. św. Trójcy w Krakowie, w którym wystawiono " Chorągiew Kanonizacyjną św. Jacka".

Pani Bożeno, dziękuję. Wierzę, że tak jak w piosence Jacka Kaczmarskiego " A mury runą, runą, runą " tak i kraty oddzielające św. Jacka od wiernych w Krakowie i Gdańsku , też runą. Tak jak wyszedł po 100 latach, św. Jacek z kąta w magazynie - tam bowiem znaleziono chorągwie, tak i wyjdzie zza krat. Przecież on poradzi sobie z braćmi!

Polecamy ku pokrzepieniu serc relację pani Bożeny i prosimy o modlitwę w intencji "KRAT".

W sprawie chorągwi kanonizacyjnych św. Jacka na łamach Gościa Niedzielnego nr 51/2009 wypowiedział się ks. dr Arkadiusz Nocoń, autorytet w sprawach hagiografii świętego. Zasługi księdza Arkadiusza w promowaniu kultu św. Jacka są olbrzymie; od pracy nad wydawnictwami naukowymi, poprzez organizację obchodów 750. rocznicy śmierci, aż po komentowanie najnowszych wydarzeń w prasie i życzliwy stosunek do naszego portalu. W 51 numerze "Gościa Niedzielnego" opublikowano jego artykuł pod tytułem " Jedyne takie chorągwie" w którym m in. opisuje przebieg kanonizacji - jednej z największych w historii Rzymu, a dalej o sensacyjnym potwierdzeniu ich oryginalności. cyt. " Spojrzałem jeszcze na freski Federica Zuccariego w kaplicy ku czci polskiego dominikanina w bazylice św. Sabiny na Awentynie. Na jednym z nich, ukazującym scenę kanonizacji… olśnienie! Nad głową jednej z postaci, przemawiającej w kierunku papieża, widzimy chorągiew, dokładnie taką jak te odnalezione w Krakowie!" . Polecamy lekturę całego artykułu, czytaj tutaj

  Informacja o kulisach odnalezienia tutaj. Zdjęcia wystawionej chorągwi w Krakowie tutaj

Pan Edward Mikuski z Krakowa i ks.dr Arkadiusz Nocoń nadesłali nam zdjęcia chorągwi kanonizacyjnej św. Jacka wystawionej w kościele pw. św. Trójcy w Krakowie. Opis Dominikanów (patrz tutaj ). O odkryciu chorągwi napisaliśmy już wcześniej w artykule zawierającym linki do stron mediów (czytaj tutaj ). Czekamy na publiczne wystawienie drugiej odnalezionej chorągwi, która ze względu na zły stan wymaga konserwacji. Czytając relację z odnalezienia tych skarbów rodzi się pytanie "Jak to jest, że w XXI w. leżą gdzieś w magazynach owinięte w płótno, zapomniane narodowe pamiątki?"

Nieco później otrzymaliśmy podobne zdjęcia od pani Bożeny Ptaś. Dziękujemy Panu Edwardowi i ks. Arkadiuszowi i Pani Bożenie za e-maile i prawo publikacji.

Galeria zdjęć poniżej. Po kliknięciu zdjęcia powiększają się.

Aventyn, jedno z siedmiu wzgórz na których Rzym zbudowano, można nazwać świętym wzgórzem Polaków. Z Aventynu do kraju wyszli,  trzej święci, którzy nam wiarę przynieśli  i jej  z zapałem uczyli.

  Pierwszy z Aventynu na swoją misję wyszedł św. Wojciech,   po 989 roku wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego św. Bonifacego i Aleksego na rzymskim Awentynie i z tego klasztoru wyruszył na Ziemie Piastowskie. Jego krew leży u fundamentów Kościoła i państwa. Po nim, wyszedł także od benedyktynów,  św. Bruno z Kwerfurtu i udał się na misję do Prusów na pogranicze Litwy i Rusi i tam, około 1009 roku, poniósł śmierć męczeńską,  wraz z 18 misjonarzami . Św. Bruno z Kwerfurtu wspomagał plany króla Bolesława Chrobrego, zachował się  list do cesarza Henryka II, stanowiący próbę mediacji między cesarzem a Chrobrym. Obecnie kult jego odnajdujemy w Giżycku i Łomży . W 1222 św. Jacek Odrowąż w bazylice św. Sabiny został przyjęty do Zakonu Kaznodziejskiego i został Apostołem Północy .

Z perspektywy wieków nazwijmy Aventyn wzgórzem świętych,  ważnych dla Polski. W dobie powszechnej turystyki i pielgrzymek do Rzymu, odkryjmy jeszcze raz Aventyn i promujmy go dla przyjeżdżających do Rzymu rodaków jako "Święte wzgórze Polaków", bowiem stąd wyszła nasza święta wiara.

Warto pojechać na Aventyn mimo, że nie leży on na głównych szlakach wycieczek po Rzymie. Nie tylko, aby zobaczyć miejsca skąd na misje do Polski wyruszyli wielcy nasi święci, polecam tu, również jeden z najpiękniejszych widoków na Watykan i Tybr. Tutaj u św. Sabiny, po obejrzeniu przepięknej kaplicy św. Jacka, można odpocząć na trawie w cieniu pomarańczowych drzew i ugasić pragnienie zimną wodą źródlaną. Polecam 

Dalej zbieramy ciekawe Jackowe miejsca do przewodnika internetowego po Rzymie i Włoszech.

W opracowaniu 

Portal też ma swoje nieznane "Machu Pichu" jest nim odnalezione miasto  Piura w  Peru - stolica regionu.  Ważne  to miejsce dla nas i naszej pasji poznawania i odkrywania kultu św. Jacka, gdyż tam mieszkają chrześcijanie kochający św. Jacka .

Informację o tym podał portal Dominikanów z Krakowa a znalazł ją i przesłał nam ks. dr Arkadiusz Nocoń. Pan Pedro Canchaya Kralewski , znany podróżnik i organizator wypraw do Ameryki Południowej, obiecał napisać o tym w nowym wydaniu przewodnika po Peru dla Polaków

Bóg zapłać

Link do informacji zawierającej opis uroczystości wprowadzenia relikwii i galerię zdjęć tutaj

Odnalezienie XVI-wiecznych chorągwi kanonizacyjnych św. Jacka jest jednym z największych odkryć historycznych ostatniego okresu.
Taką sensacyjną wiadomość podały dzisiaj stacje telewizyjne, radiowe i informacyjne portale internetowe.

Są wykonane z jedwabiu i adamaszku. Przedstawiają św. Jacka klęczącego przed Madonną. W dolnej części chorągwi zamieszczone są herby Królestwa Polskiego, Papieża Klemensa VIII i Zakonu Dominikańskiego.
Przy św. Jacku umieszczono Jego rodowy herb Odrowąż.
Chorągwie te zostały przywiezione wraz z bullą kanonizacyjną do Krakowa z Rzymu w lipcu 1594r.
O uroczystościach kanonizacyjnych św Jacka, które wtenczas odbywały się w Krakowie  napisaliśmy tutaj.

Na naszym portalu o dawna piszemy o tym, że św. Jacek ruszył na nową misję ewangelizacyjną. Przybywa dzisiaj, żeby podobnie jak za swego życia, kiedy dokonał ponownej chrystianizacji narodu, uchronić nasz kraj od neopogaństwa. Zaczął od Lednicy , obudził swój kult u św. Sabiny i na Placu św. Piotra. 
W 2007 roku uroczyście obchodzono 750 rocznicę Jego śmierci.
W dniu dzisiejszym, mówiąc metafizycznie podniósł św. Jacek znów swoje chorągwie, aby oświetliło je światło ze Śląska - „Lux ex Silesia".

Linki do stron internetowych ze zdjęciami chorągwi Jackowych i historii ich odkrycia zamieszczamy w dalszej  treści naszego artykułu.

Herb rodu św. Jacka Odrowąż widnieje na portalu kamieniczki w centrum Gdańska. Pod herbem umieszczone są muzykujące aniołki. /Zdjęcia można powiększyć/

Pada przez całą niedzielę. Do kościoła zamierzałem pójść o godz. 11 w Sopocie, nie udało się. Później na 13. umówiłem się z przyjaciółmi z Gdyni, że pójdziemy razem przed obiadem.Potem miałem plan na 18. we Wrzeszczu, ciągle stawało coś na przeszkodzie. I tak, deszczowy, mglisty listopadowy dzień zapadł w równie ponurą mglistą noc. Jadę samochodem, czarny asfalt świeci kolorowymi światłami odbitymi od ulicznych latarni i reklam. Trójmiasto jest  jest coraz piękniejsze , jego nocny urok wprowadza mnie w dobry nastrój. Dzisiaj na Mszę, coś uparcie mnie ciągnie, mimo późnej już pory. Pojadę.